अग्न्याकारं कलयसि पुरश् चक्रवाकीव चन्द्रं बद्धोत्कम्पं शिशिरमरुता दह्यसे पद्मिनीव । प्राणान् धत्से कथम् अपि बलाद् गच्छतः शल्यतुल्यां स्तत् केनासौ सुतनु जन्तिओ मान्मथस् ते विकारः ॥ स्त् २।११अ ॥ (स्क्म् ९७२) बम्भ्रमीति मनो यस्मिन् रत्यौत्सुक्याद् इतस् ततः । वाचः प्रियाश्रिता एव स प्रलापः स्मृतो यथा इत्थं तेन निरीक्षितं न च मयाप्य् एवं समालोकितस् तेनोक्तं सुभगेन तत्र न मया दत्तं वचो मन्दया । तत् सत्यं कथयालि किं स सुभगः कुप्येन् न मह्यं गत इत्य् उक्त्वा सुदृशा कयापि वलितग्रीवं दृशौ स्फारिते
agnyākāraṃ kalayasi puraś cakravākīva candraṃ baddhotkampaṃ śiśiramarutā dahyase padminīva / prāṇān dhatse katham api balād gacchataḥ śalyatulyāṃ stat kenāsau sutanu jantio mānmathas te vikāraḥ // ST 2.11a // (Skm 972) bambhramīti mano yasmin ratyautsukyād itas tataḥ / vācaḥ priyāśritā eva sa pralāpaḥ smṛto yathā itthaṃ tena nirīkṣitaṃ na ca mayāpy evaṃ samālokitas tenoktaṃ subhagena tatra na mayā dattaṃ vaco mandayā / tat satyaṃ kathayāli kiṃ sa subhagaḥ kupyen na mahyaṃ gata ity uktvā sudṛśā kayāpi valitagrīvaṃ dṛśau sphārite
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.