इदं वाम् आस्ये हविः प्रियम् इन्द्राबृहस्पती । उक्थम् मदश् च शस्यते ॥ अयं वाम् परि षिच्यते सोम इन्द्राबृहस्पती । चारुर् मदाय पीतये ॥ अस्मे इन्द्राबृहस्पती रयिं धत्तꣳ शतग्विनम् । अश्वावन्तꣳ सहस्रिणम् ॥ बृहस्पतिर् नः परि पातु पश्चाद् उतोत्तरस्माद् अधराद् अघायोः । इन्द्रः पुरस्ताद् उत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरिवः कृणोतु ॥ वि ते विष्वग् वातजूतासो अग्ने भामासः शुचे शुचयश् चरन्ति । तुविम्रक्षासो दिव्या नवग्वा वना वनन्ति धृषता रुजन्तः ॥ त्वाम् अग्ने मानुषीर् ईडते विशो होत्राविदं विविचिꣳ रत्नधातमम् । गुहा सन्तꣳ सुभग विश्वदर्शतं तुविष्मणसꣳ सुयजं घृतश्रियम् ॥ धाता ददातु नो रयिम् ईशानो जगतस् पतिः । स नः पूर्णेन वावनत् ॥ धाता प्रजाया उत राय ईशे धातेदं विश्वम् भुवनं जजान । धाता पुत्रं यजमानाय दाता तस्मा उ हव्यं घृतवद् विधेम ॥ धाता ददातु नो रयिम् प्राचीं जीवातुम् अक्षिताम् । वयं देवस्य धीमहि सुमतिꣳ सत्यराधसः ॥ धाता ददातु दाशुषे वसूनि प्रजाकामाय मीढुषे दुरोणे । तस्मै देवा अमृताः सं व्ययन्तां विश्वे देवासो अदितिः सजोषाः ॥ अनु नो ऽद्यानुमतिर् यज्ञं देवेषु मन्यताम् । अग्निश् च हव्यवाहनो भवतां दाशुषे मयः ॥ अन्व् इद् अनुमते त्वम् मन्यासै शं च नः कृधि । क्रत्वे दक्षाय नो हिनु प्र ण आयूꣳषि तारिषः ॥ अनु मन्यताम् अनुमन्यमाना प्रजावन्तꣳ रयिम् अक्षीयमाणम् । तस्यै वयꣳ हेडसि माऽपि भूम सा नो देवी सुहवा शर्म यच्छतु ॥ यस्याम् इदम् प्रदिशि यद् विरोचते ऽनुमतिम् प्रति भूषन्त्य् आयवः । यस्या उपस्थ उर्व् अन्तरिक्षꣳ सा नो देवी सुहवा शर्म यच्छतु ॥ राकाम् अहꣳ सुहवाꣳ सुष्टुती हुवे शृणोतु नः सुभगा बोधतु त्मना । सीव्यत्व् अपः सूच्याछिद्यमानया ददातु वीरꣳ शतदायम् उक्थ्यम् ॥ यास् ते राके सुमतयः सुपेशसो याभिर् ददासि दाशुषे वसूनि । ताभिर् नो अद्य सुमना उपागहि सहस्रपोषꣳ सुभगे रराणा ॥ सिनीवालि या सुपाणिः । कुहूम् अहꣳ सुभगां विद्मनापसम् अस्मिन् यज्ञे सुहवां जोहवीमि । सा नो ददातु श्रवणम् पितृणां तस्यास् ते देवि हविषा विधेम ॥ कुहूर् देवानाम् अमृतस्य पत्नी हव्या नो अस्य हविषश् चिकेतु । सं दाशुषे किरतु भूरि वामꣳ रायस् पोषं चिकितुषे दधातु ॥
idaṃ vām āsye haviḥ priyam indrābṛhaspatī | uktham madaś ca śasyate || ayaṃ vām pari ṣicyate soma indrābṛhaspatī | cārur madāya pītaye || asme indrābṛhaspatī rayiṃ dhattam̐ śatagvinam | aśvāvantam̐ sahasriṇam || bṛhaspatir naḥ pari pātu paścād utottarasmād adharād aghāyoḥ | indraḥ purastād uta madhyato naḥ sakhā sakhibhyo varivaḥ kṛṇotu || vi te viṣvag vātajūtāso agne bhāmāsaḥ śuce śucayaś caranti | tuvimrakṣāso divyā navagvā vanā vananti dhṛṣatā rujantaḥ || tvām agne mānuṣīr īḍate viśo hotrāvidaṃ vivicim̐ ratnadhātamam | guhā santam̐ subhaga viśvadarśataṃ tuviṣmaṇasam̐ suyajaṃ ghṛtaśriyam || dhātā dadātu no rayim īśāno jagatas patiḥ | sa naḥ pūrṇena vāvanat || dhātā prajāyā uta rāya īśe dhātedaṃ viśvam bhuvanaṃ jajāna | dhātā putraṃ yajamānāya dātā tasmā u havyaṃ ghṛtavad vidhema || dhātā dadātu no rayim prācīṃ jīvātum akṣitām | vayaṃ devasya dhīmahi sumatim̐ satyarādhasaḥ || dhātā dadātu dāśuṣe vasūni prajākāmāya mīḍhuṣe duroṇe | tasmai devā amṛtāḥ saṃ vyayantāṃ viśve devāso aditiḥ sajoṣāḥ || anu no 'dyānumatir yajñaṃ deveṣu manyatām | agniś ca havyavāhano bhavatāṃ dāśuṣe mayaḥ || anv id anumate tvam manyāsai śaṃ ca naḥ kṛdhi | kratve dakṣāya no hinu pra ṇa āyūm̐ṣi tāriṣaḥ || anu manyatām anumanyamānā prajāvantam̐ rayim akṣīyamāṇam | tasyai vayam̐ heḍasi mā'pi bhūma sā no devī suhavā śarma yacchatu || yasyām idam pradiśi yad virocate 'numatim prati bhūṣanty āyavaḥ | yasyā upastha urv antarikṣam̐ sā no devī suhavā śarma yacchatu || rākām aham̐ suhavām̐ suṣṭutī huve śṛṇotu naḥ subhagā bodhatu tmanā | sīvyatv apaḥ sūcyāchidyamānayā dadātu vīram̐ śatadāyam ukthyam || yās te rāke sumatayaḥ supeśaso yābhir dadāsi dāśuṣe vasūni | tābhir no adya sumanā upāgahi sahasrapoṣam̐ subhage rarāṇā || sinīvāli yā supāṇiḥ | kuhūm aham̐ subhagāṃ vidmanāpasam asmin yajñe suhavāṃ johavīmi | sā no dadātu śravaṇam pitṛṇāṃ tasyās te devi haviṣā vidhema || kuhūr devānām amṛtasya patnī havyā no asya haviṣaś ciketu | saṃ dāśuṣe kiratu bhūri vāmam̐ rāyas poṣaṃ cikituṣe dadhātu ||
Roman (IAST) transliteration rendered by HREEM from the edition's Devanagari; the Devanagari is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.