स्फ्येन वेदिम् उद् धन्ति रथाक्षेण वि मिमीते यूपम् मिनोति त्रिवृतम् एव वज्रꣳ सम्भृत्य भ्रातृव्याय प्र हरति स्तृत्यै यद् अन्तर्वेदि मिनुयाद् देवलोकम् अभि जयेद् यद् बहिर्वेदि मनुष्यलोकं वेद्यन्तस्य संधौ मिनोत्य् उभयोर् लोकयोर् अभिजित्यै । उपरसम्मिताम् मिनुयात् पितृलोककामस्य रशनसम्मिताम् मनुष्यलोककामस्य चषालसम्मिताम् इन्द्रियकामस्य सर्वान्त् समान् प्रतिष्ठाकामस्य ये त्रयो मध्यमास् तान्त् समान् पशुकामस्यैतान् वै अनु पशव उप तिष्ठन्ते पशुमान् एव भवति व्यतिषजेद् इतरान् प्रजयैवैनम् पशुभिर् व्यतिषजति यं कामयेत प्रमायुकः स्याद् इति गर्तमितं तस्य मिनुयाद् उत्तरार्ध्यं वर्षिष्ठम् अथ ह्रसीयाꣳसम् एषा वै गर्तमिद् यस्यैवम् मिनोति ताजक् प्र मीयते दक्षिणार्ध्यं वर्षिष्ठम् मिनुयात् सुवर्गकामस्याथ ह्रसीयाꣳसम् आक्रमणम् एव तत् सेतुं यजमानः कुरुते सुवर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै ॥ यद् एकस्मिन् यूपे द्वे रशने परिव्ययति तस्माद् एको द्वे जाये विन्दते यन् नैकाꣳ रशनां द्वयोर् यूपयोः परिव्ययति तस्मान् नैका द्वौ पती विन्दते यं कामयेत स्त्र्य् अस्य जायेतेत्य् उपान्ते तस्य व्यतिषजेत् स्त्र्य् एवास्य जायते यं कामयेत पुमान् अस्य जायेतेत्य् आन्तं तस्य प्र वेष्टयेत् पुमान् एवास्य जायते । असुरा वै देवान् दक्षिणत उपानयन् तान् देवा उपशयेनैवापानुदन्त तद् उपशयस्योपशयत्वं यद् दक्षिणत उपशय उपशये भ्रातृव्यापनुत्त्यै सर्वे वा अन्ये यूपाः पशुमन्तो ऽथोपशय एवापशुस् तस्य यजमानः पशुर् यन् न निर्दिशेद् आर्तिम् आर्छेद् यजमानो ऽसौ ते पशुर् इति निर् दिशेद् यं द्विष्याद् यम् एव द्वेष्टि तम् अस्मै पशुं निर् दिशति यदि न द्विष्याद् आखुस् ते पशुर् इति ब्रूयान् न ग्राम्यान् पशून् हिनस्ति नारण्यान् प्रजापतिः प्रजा असृजत सो ऽन्नाद्येन व्य् आर्ध्यत स एताम् एकादशिनीम् अपश्यत् तया वै सो ऽन्नाद्यम् अवारुन्द्ध यद् दश यूपा भवन्ति दशाक्षरा विराड् अन्नं विराड् विराजैवान्नाद्यम् अव रुन्द्धे । य एकादशः स्तन एवास्यै स दुह एवैनां तेन वज्रो वा एषा सम् मीयते यद् एकादशिनी सेश्वरा पुरस्तात् प्रत्यञ्चं यज्ञꣳ सम्मर्दितोर् यत् पात्नीवतम् मिनोति यज्ञस्य प्रत्य् उत्तब्ध्यै सयत्वाय ॥
sphyena vedim ud dhanti rathākṣeṇa vi mimīte yūpam minoti trivṛtam eva vajram̐ sambhṛtya bhrātṛvyāya pra harati stṛtyai yad antarvedi minuyād devalokam abhi jayed yad bahirvedi manuṣyalokaṃ vedyantasya saṃdhau minoty ubhayor lokayor abhijityai | uparasammitām minuyāt pitṛlokakāmasya raśanasammitām manuṣyalokakāmasya caṣālasammitām indriyakāmasya sarvānt samān pratiṣṭhākāmasya ye trayo madhyamās tānt samān paśukāmasyaitān vai anu paśava upa tiṣṭhante paśumān eva bhavati vyatiṣajed itarān prajayaivainam paśubhir vyatiṣajati yaṃ kāmayeta pramāyukaḥ syād iti gartamitaṃ tasya minuyād uttarārdhyaṃ varṣiṣṭham atha hrasīyām̐sam eṣā vai gartamid yasyaivam minoti tājak pra mīyate dakṣiṇārdhyaṃ varṣiṣṭham minuyāt suvargakāmasyātha hrasīyām̐sam ākramaṇam eva tat setuṃ yajamānaḥ kurute suvargasya lokasya samaṣṭyai || yad ekasmin yūpe dve raśane parivyayati tasmād eko dve jāye vindate yan naikām̐ raśanāṃ dvayor yūpayoḥ parivyayati tasmān naikā dvau patī vindate yaṃ kāmayeta stry asya jāyetety upānte tasya vyatiṣajet stry evāsya jāyate yaṃ kāmayeta pumān asya jāyetety āntaṃ tasya pra veṣṭayet pumān evāsya jāyate | asurā vai devān dakṣiṇata upānayan tān devā upaśayenaivāpānudanta tad upaśayasyopaśayatvaṃ yad dakṣiṇata upaśaya upaśaye bhrātṛvyāpanuttyai sarve vā anye yūpāḥ paśumanto 'thopaśaya evāpaśus tasya yajamānaḥ paśur yan na nirdiśed ārtim ārched yajamāno 'sau te paśur iti nir diśed yaṃ dviṣyād yam eva dveṣṭi tam asmai paśuṃ nir diśati yadi na dviṣyād ākhus te paśur iti brūyān na grāmyān paśūn hinasti nāraṇyān prajāpatiḥ prajā asṛjata so 'nnādyena vy ārdhyata sa etām ekādaśinīm apaśyat tayā vai so 'nnādyam avārunddha yad daśa yūpā bhavanti daśākṣarā virāḍ annaṃ virāḍ virājaivānnādyam ava runddhe | ya ekādaśaḥ stana evāsyai sa duha evaināṃ tena vajro vā eṣā sam mīyate yad ekādaśinī seśvarā purastāt pratyañcaṃ yajñam̐ sammarditor yat pātnīvatam minoti yajñasya praty uttabdhyai sayatvāya ||
Roman (IAST) transliteration rendered by HREEM from the edition's Devanagari; the Devanagari is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.