अथ ते शिष्याः प्रतोदसंचोदिता इव सदश्वा गुरुस्नेहात् समुपजातसंवेगाः संपन्नतरं प्रभूततरं च भैक्षम् उपाहरन्ति स्म । स तान् उवाच । अलम् अनेनात्रभवतां परिश्रमेण । न भैक्षोपहाराः कस्य चिद् दारिद्र्यक्षामतां क्षपयन्ति । अस्मत्परिक्लेशामर्षिभिस् तु भवद्भिर् अयम् एव यत्नो धनाहरणं प्रति युक्तः कर्तुं स्यात् । कुतः । क्षुधम् अन्नं जलं तर्षं मन्त्रवाक् सागदा गदान् । हन्ति दारिद्र्यदुःखं तु संतत्याराधनं धनम्
atha te śiṣyāḥ pratodasaṃcoditā iva sadaśvā gurusnehāt samupajātasaṃvegāḥ saṃpannataraṃ prabhūtataraṃ ca bhaikṣam upāharanti sma / sa tān uvāca / alam anenātrabhavatāṃ pariśrameṇa / na bhaikṣopahārāḥ kasya cid dāridryakṣāmatāṃ kṣapayanti / asmatparikleśāmarṣibhis tu bhavadbhir ayam eva yatno dhanāharaṇaṃ prati yuktaḥ kartuṃ syāt / kutaḥ / kṣudham annaṃ jalaṃ tarṣaṃ mantravāk sāgadā gadān / hanti dāridryaduḥkhaṃ tu saṃtatyārādhanaṃ dhanam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.