चलसि यद् व्रजाच् चारयन् पशून् नलिनसुन्दरं नाथ ते पदम् । शिलतृणाङ्कुरैः सीदतीति नः कलिलतां मनः कान्त गच्छति ॥ किं च त्वयि वयम् अतिप्रेमार्द्रचित्तास् त्वं पुनर् अस्मासु केन हेतुना कपटम् आचरसीत्य् आहुः श्लोकद्वयेन-चलसीति । हे नाथ हे कान्त, यत् यदा व्रजाच् चलसि पशूंश् चारयंस् तदा तन् नलिनसुन्दरं कोमलं ते पदं शिलैः कणिशैस् तृणैर् अङ्कुरैश् च सीदति क्लिश्येद् इति नो मनः कलिलताम् अस्वास्थ्यं गच्छति प्राप्नोति । एवंभूतास् त्वद्दुःखशङ्कितचित्ता वयम्
calasi yad vrajāc cārayan paśūn nalinasundaraṃ nātha te padam / śilatṛṇāṅkuraiḥ sīdatīti naḥ kalilatāṃ manaḥ kānta gacchati // kiṃ ca tvayi vayam atipremārdracittās tvaṃ punar asmāsu kena hetunā kapaṭam ācarasīty āhuḥ ślokadvayena-calasīti | he nātha he kānta, yat yadā vrajāc calasi paśūṃś cārayaṃs tadā tan nalinasundaraṃ komalaṃ te padaṃ śilaiḥ kaṇiśais tṛṇair aṅkuraiś ca sīdati kliśyed iti no manaḥ kalilatām asvāsthyaṃ gacchati prāpnoti | evaṃbhūtās tvadduḥkhaśaṅkitacittā vayam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.