इति विचिन्त्य स महात्मा तं विटम् आजुहाव । महात्मन्न् इहोपविश्य मत्संकथया विनोद्यात्मानं यथाभिप्रेतम् अनुष्ठास्यसीति । स च विटः कुतूहलवशाद् उपगम्य मयूराधिपतिसमीपे समुपविवेश । सापि च राज्ञी किंचित् तम् आलोक्य ससाध्वसा तूष्णीम् एवावतस्थे । ततो बोधिसत्त्वस् तयोर् उपविष्टयोः पुरस्ताद् इति वैराग्यसंबन्धिनीं कथाम् अकरोत् । अहो हास्यज्योत्स्नापरिचयमनोज्ञो मुखशशी सलीलप्रस्थानं स्तनयुगलम् उच्छ्रायि सुभगम् । नरस्येत्थं मोहात् परयुवतिरूपं कलयतः प्रसंख्यानाभावात् कुसुमधनुर् अन्तः प्रविशति
iti vicintya sa mahātmā taṃ viṭam ājuhāva | mahātmann ihopaviśya matsaṃkathayā vinodyātmānaṃ yathābhipretam anuṣṭhāsyasīti | sa ca viṭaḥ kutūhalavaśād upagamya mayūrādhipatisamīpe samupaviveśa | sāpi ca rājñī kiṃcit tam ālokya sasādhvasā tūṣṇīm evāvatasthe | tato bodhisattvas tayor upaviṣṭayoḥ purastād iti vairāgyasaṃbandhinīṃ kathām akarot | aho hāsyajyotsnāparicayamanojño mukhaśaśī salīlaprasthānaṃ stanayugalam ucchrāyi subhagam / narasyetthaṃ mohāt parayuvatirūpaṃ kalayataḥ prasaṃkhyānābhāvāt kusumadhanur antaḥ praviśati
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.