अथ धर्मकामः सबहुमानम् आलोकयंस् तं ब्राह्मणम् अवोचत् । अभिधातुम् अर्हत्य् आचार्यः शुश्रूषमाणाय शिष्यायेति । अथ स पापीयान् एनम् उवाच । यदि भवान् महति खाते निर्धूमज्वलनपरिपूरिते सुभाषितरत्नलोभाद् आत्मानं मुञ्चेत् ततो ऽहम् इदं सुभाषितम् अश्रुतपूर्वम् अतिमनोहरम् अभिदध्याम् इति । अथ बोधिसत्त्वः सत्त्वपरिबृंहितमतिर् इदम् अभ्यधात् । महाब्राह्मण । नेदं दुष्करम् आत्मदुःखानपेक्षिणाम् मादृशानाम् । किं तु । सुभाषितं जगदुदयाय सज्जनान् महीरुहात् फलम् इव संचिनोम्य् अहं । गते मयि ज्वलनवतीम् महाखदाम् अयं जनः कथम् इव तद् ग्रहीष्यति
atha dharmakāmaḥ sabahumānam ālokayaṃs taṃ brāhmaṇam avocat | abhidhātum arhaty ācāryaḥ śuśrūṣamāṇāya śiṣyāyeti | atha sa pāpīyān enam uvāca | yadi bhavān mahati khāte nirdhūmajvalanaparipūrite subhāṣitaratnalobhād ātmānaṃ muñcet tato 'ham idaṃ subhāṣitam aśrutapūrvam atimanoharam abhidadhyām iti | atha bodhisattvaḥ sattvaparibṛṃhitamatir idam abhyadhāt | mahābrāhmaṇa | nedaṃ duṣkaram ātmaduḥkhānapekṣiṇām mādṛśānām | kiṃ tu | subhāṣitaṃ jagadudayāya sajjanān mahīruhāt phalam iva saṃcinomy ahaṃ / gate mayi jvalanavatīm mahākhadām ayaṃ janaḥ katham iva tad grahīṣyati
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.