अथ साश्रुलोचना नगरदेवता महाचन्द्रायामात्याय निवेदयामास । रौद्राक्षो नामायं ब्राह्मणो ऽस्य राज्ञः शिरो याचितुम् आगतस् तन् निवार्यतां केनचिद् उपायेनेति । अथामात्यस् तानि रत्नमयानि शिरांस्य् आनीय रौद्राक्षम् उवाच । महाब्राह्मण येनार्थस् तद् अहम् एव ते प्रतिपादयामि । किं भवतो राज्ञा दृष्टेन प्रयोजनम् इति ॥ भवति तनुधनाद् अपीष्टलाभो यदि पुरुषात् किम् अतो महाधनेन । यदि गजपदमात्रखाततोयं हरति तृषं वद सागरेण को ऽर्थः
atha sāśrulocanā nagaradevatā mahācandrāyāmātyāya nivedayāmāsa | raudrākṣo nāmāyaṃ brāhmaṇo 'sya rājñaḥ śiro yācitum āgatas tan nivāryatāṃ kenacid upāyeneti | athāmātyas tāni ratnamayāni śirāṃsy ānīya raudrākṣam uvāca | mahābrāhmaṇa yenārthas tad aham eva te pratipādayāmi | kiṃ bhavato rājñā dṛṣṭena prayojanam iti || bhavati tanudhanād apīṣṭalābho yadi puruṣāt kim ato mahādhanena / yadi gajapadamātrakhātatoyaṃ harati tṛṣaṃ vada sāgareṇa ko 'rthaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.