अथ बोधिसत्त्वस् तेषां व्याधिमतां तुमुलमनसां करुणम् आक्रन्दशब्दं आकर्ण्य दुःखायमानहृदयो दयापरिचयाद् उद्गतबाष्पसलिलतिरोहिताक्ष इदम् अचिन्तयत् । किं मम राज्यसुखेन यत्र मे विषयनिवासिनाम् इयम् अवस्थितिः । प्रविश्य च भवनम् आहूय सचिवान् इदम् अवोचत् । इच्छाम्य् अहं ज्यायस्तनयाभिषेकं कर्तुम् इति । अथामात्या ऊचुः ॥ नवयौवनकर्कशे शरीरे द्विषतां भङ्गकरे पराक्रमे च । सति चाभ्युदये परार्थहेतौ किम् अकाले भवतो वनं यियासा
atha bodhisattvas teṣāṃ vyādhimatāṃ tumulamanasāṃ karuṇam ākrandaśabdaṃ ākarṇya duḥkhāyamānahṛdayo dayāparicayād udgatabāṣpasalilatirohitākṣa idam acintayat | kiṃ mama rājyasukhena yatra me viṣayanivāsinām iyam avasthitiḥ | praviśya ca bhavanam āhūya sacivān idam avocat | icchāmy ahaṃ jyāyastanayābhiṣekaṃ kartum iti | athāmātyā ūcuḥ || navayauvanakarkaśe śarīre dviṣatāṃ bhaṅgakare parākrame ca / sati cābhyudaye parārthahetau kim akāle bhavato vanaṃ yiyāsā
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.