अथ ते ऽमात्यास् तच् छ्रुत्वा शोकदुःखव्यथितमनस इदम् ऊचुः । अहो करुणया राजानम् आत्मानं सत्त्वहितार्थम् एव परित्याजयन्त्या सकला वसुधेयम् अनाथीकृतेति बहुविधम् इति विलप्य शून्यमनसः स्वान् आलयान् अभिजग्मुः ॥ उपलभ्य च वृत्तान्तम् अमात्येभ्यस् तम् आकुला । देवी प्रस्रुतबाष्पाक्षी व्यलपत् तस्य भूपतेः
atha te 'mātyās tac chrutvā śokaduḥkhavyathitamanasa idam ūcuḥ | aho karuṇayā rājānam ātmānaṃ sattvahitārtham eva parityājayantyā sakalā vasudheyam anāthīkṛteti bahuvidham iti vilapya śūnyamanasaḥ svān ālayān abhijagmuḥ || upalabhya ca vṛttāntam amātyebhyas tam ākulā / devī prasrutabāṣpākṣī vyalapat tasya bhūpateḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.