स्वरितञितः (*१,३।७२) इति पञ्चभिः सुत्रैर् आत्मनेपदं कर्त्र्-अभिप्राये क्रियाफले द्योतिते विहितम् । तद्-उपपदेन द्योतिते न प्राप्नोति इति वचनम् आरभ्यते । समीपे श्रूयमाणं शब्द-अन्तरम् उपपदम् । तेन प्रतीयमाने कर्त्र्-अभिप्राये क्रियाफले विभाशा आत्मनेपदं भवति । स्वं जज्ञं यजते, सवं यज्ञं यजति । सवं कठं कुरुते, स्वं कथं करोति । स्वं पुत्रम् अपवदते, स्वं पुत्रम् अपवदति । एवं पञ्चसूत्र्याम् उदाहार्यम् ॥ शेषात् कर्तरि परस्मैपदम्
svaritañitaḥ (*1,3.72) iti pañcabhiḥ sutrair ātmanepadaṃ kartr-abhiprāye kriyāphale dyotite vihitam / tad-upapadena dyotite na prāpnoti iti vacanam ārabhyate / samīpe śrūyamāṇaṃ śabda-antaram upapadam / tena pratīyamāne kartr-abhiprāye kriyāphale vibhāśā ātmanepadaṃ bhavati / svaṃ jajñaṃ yajate, savaṃ yajñaṃ yajati / savaṃ kaṭhaṃ kurute, svaṃ kathaṃ karoti / svaṃ putram apavadate, svaṃ putram apavadati / evaṃ pañcasūtryām udāhāryam // śeṣāt kartari parasmaipadam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.