मान् पूजायाम्, बध बन्धने, दान अवखण्डने, शान अवतेजते, इत्य् एतेभ्यो धातुभ्यः सन् प्रत्ययो भवति, अभ्यासस्य च इकारस्य दीर्घादेशो भवति । मीमांसते । बीभत्सते । दीदांसते । शीशांसते । उत्तरसूत्रे वाग्रहणं सर्वस्य शेषो विज्ञायते, तेन क्वचिन् न भवत्य् अपि । मानयति । बाधयति । दानयति । निशानयति । अत्र अपि सन्नर्थ-विशेष इष्यते । मानेर् जिज्ञासायाम्, बधेर् वैरूप्ये, दानेर् आर्जवे, शानेर् निशाने ॥ धातोः कर्मणः समान-कर्तृकाद् इच्छायां वा
mān pūjāyām, badha bandhane, dāna avakhaṇḍane, śāna avatejate, ity etebhyo dhātubhyaḥ san pratyayo bhavati, abhyāsasya ca ikārasya dīrghādeśo bhavati / mīmāṃsate / bībhatsate / dīdāṃsate / śīśāṃsate / uttarasūtre vāgrahaṇaṃ sarvasya śeṣo vijñāyate, tena kvacin na bhavaty api / mānayati / bādhayati / dānayati / niśānayati / atra api sannartha-viśeṣa iṣyate / māner jijñāsāyām, badher vairūpye, dāner ārjave, śāner niśāne // dhātoḥ karmaṇaḥ samāna-kartṛkād icchāyāṃ vā
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.