राजन् अहन् सखि इत्य् एवम् अन्तात् प्रातिपदिकात् टच् प्रत्ययो भवति । महाराजः । मद्रराजः । परमाहः । उत्तमाहः । राज्ञः सखा राजसखः । ब्राह्मणसखः । इह कस्मान् न भवति, मद्राणाम् राज्ञी मद्रराज्ञी ? लिङ्गविशिष्टपरिभाषया प्राप्नोति ? लघ्वक्षरस्य पूर्वनिपाते प्राप्ते राजशब्दस्य सवर्णदीर्घार्थं प्रथमं प्रयोगं कुर्वन्न् एतद् ज्ञापयति यस्य अकारेण सवर्णदीर्घत्वं सम्भवति तस्य+इदं ग्रहणम् इति ॥ गोर् अतद्धित-लुकि
rājan ahan sakhi ity evam antāt prātipadikāt ṭac pratyayo bhavati / mahārājaḥ / madrarājaḥ / paramāhaḥ / uttamāhaḥ / rājñaḥ sakhā rājasakhaḥ / brāhmaṇasakhaḥ / iha kasmān na bhavati, madrāṇām rājñī madrarājñī ? liṅgaviśiṣṭaparibhāṣayā prāpnoti ? laghvakṣarasya pūrvanipāte prāpte rājaśabdasya savarṇadīrghārthaṃ prathamaṃ prayogaṃ kurvann etad jñāpayati yasya akāreṇa savarṇadīrghatvaṃ sambhavati tasya+idaṃ grahaṇam iti // gor ataddhita-luki
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.