अभ्यस्तम् इति वर्तते । जक्ष इत्य् अयं धातुः इत्य् आदयश् च अन्ये षट् धातवः अभ्यस्तसञ्ज्ञा भवन्ति । सेयं सप्तानां धातूनाम् अभ्यस्तसञ्ज्ञा विधीयते । जक्ष भक्षहसन्योः इत्य् अतः प्रभृति वेवीङ् वेतिना तुल्ये इति यावत् । जक्षति । जाग्रति । दरिद्रति । चकासति । शासति । दीध्यते, वेव्यते इत्य् अत्र अभ्यस्तानाम् आदिः इत्य् एष स्वरः प्रयोजनम् । दीध्यत् इति च शतरि व्यत्ययेन सम्पादिते न अभ्यस्ताच् छतुः (*७,१।७८) इति नुमः प्रतिषेधः ॥ तुजादीनां दीर्घो ऽभ्यासस्य
abhyastam iti vartate / jakṣa ity ayaṃ dhātuḥ ity ādayaś ca anye ṣaṭ dhātavaḥ abhyastasañjñā bhavanti / seyaṃ saptānāṃ dhātūnām abhyastasañjñā vidhīyate / jakṣa bhakṣahasanyoḥ ity ataḥ prabhṛti vevīṅ vetinā tulye iti yāvat / jakṣati / jāgrati / daridrati / cakāsati / śāsati / dīdhyate, vevyate ity atra abhyastānām ādiḥ ity eṣa svaraḥ prayojanam / dīdhyat iti ca śatari vyatyayena sampādite na abhyastāc chatuḥ (*7,1.78) iti numaḥ pratiṣedhaḥ // tujādīnāṃ dīrgho 'bhyāsasya
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.