अभ्यासस्य हलादिः शिष्यते, अनादिर् लुप्यते । जग्लौ । मम्लौ । पपाच । पपाठ । आट, आटतुः, आटुः । आदिशेषनिमित्तो ऽयम् अनादेर् लोपो विधीयते, तत्र अभ्यासजातेः आश्रयणात् क्वचिद् अपि वर्तमानो हलादिः अनदेः सर्वत्र निवृत्तिं करोति । अपरे तु ब्रुवते, शेषशब्दो ऽयं निवृत्त्या विशिष्टम् अवस्थानम् आह । तदवस्थानम् उक्तितो यद्य् अपि प्रधानम्, अविधेयत्वात् तु तदप्रधानम् । निवृत्तिर् एव तु विधेयत्वात् प्रधानम् । तत्र अयम् अर्थो ऽस्य जायते, अभ्यासस्य अनादेर् हलो निवृत्तिः भवति इति । सा किम् इति आदेर् अविधेयां सतीम् अनिवृत्तिम् अपेक्षिष्यते इति ॥ शर्पूर्वाः खयः
abhyāsasya halādiḥ śiṣyate, anādir lupyate / jaglau / mamlau / papāca / papāṭha / āṭa, āṭatuḥ, āṭuḥ / ādiśeṣanimitto 'yam anāder lopo vidhīyate, tatra abhyāsajāteḥ āśrayaṇāt kvacid api vartamāno halādiḥ anadeḥ sarvatra nivṛttiṃ karoti / apare tu bruvate, śeṣaśabdo 'yaṃ nivṛttyā viśiṣṭam avasthānam āha / tadavasthānam uktito yady api pradhānam, avidheyatvāt tu tadapradhānam / nivṛttir eva tu vidheyatvāt pradhānam / tatra ayam artho 'sya jāyate, abhyāsasya anāder halo nivṛttiḥ bhavati iti / sā kim iti āder avidheyāṃ satīm anivṛttim apekṣiṣyate iti // śarpūrvāḥ khayaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.