अत्रोभयत्रानुपयोगतुल्यताम् एव दर्शयति -- अनर्थस्यापीति। न तावत् पूर्वपक्षवादिनः साध्यताप्रतिपादनम् उपयुक्तम्। अर्थत्वं हि तस्यापादनीयम्। अतो यद् एव तदनुगुणं तद् एव वक्तव्यम्। न च साध्यतामात्रानुबन्ध्यर्थत्वम्, अनर्थस्याप्य् अविधेयस्य सुरापानादेः साध्यतावगमात्। न च साध्यतानिराकरणं सिद्धान्त उपयुज्यते। अर्थत्वं हि तस्य फलस्य निराकरणीयम्। तदनुगुणं च विधेयतानिराकरणम् एव सिद्धान्तिना कार्यम्। किं साध्यतानिराकरणेन, असाध्यस्यापि विधेयस्य गोदोहनादेर् अर्थत्वाद् इति
atrobhayatrānupayogatulyatām eva darśayati -- anarthasyāpīti. na tāvat pūrvapakṣavādinaḥ sādhyatāpratipādanam upayuktam. arthatvaṃ hi tasyāpādanīyam. ato yad eva tadanuguṇaṃ tad eva vaktavyam. na ca sādhyatāmātrānubandhyarthatvam, anarthasyāpy avidheyasya surāpānādeḥ sādhyatāvagamāt. na ca sādhyatānirākaraṇaṃ siddhānta upayujyate. arthatvaṃ hi tasya phalasya nirākaraṇīyam. tadanuguṇaṃ ca vidheyatānirākaraṇam eva siddhāntinā kāryam. kiṃ sādhyatānirākaraṇena, asādhyasyāpi vidheyasya godohanāder arthatvād iti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.