किं पुनः प्रामाण्ये कारणं, यदभावात् तस्यानुत्पत्तिः, अत आह -- इन्द्रियादीति कारणमन्तेन। आदिशब्देनार्थपुरुषादीनां ग्रहणम्। इन्द्रियपुरुषगुणाश् च व्याख्याता एव। अर्थस्यापि स्थूलत्वादयो गुणाः सूक्ष्मत्वादयो दोषा इति। समधिगतं तावदिन्द्रियादिगुणाः प्रामाण्ये १,८८ कारणम् इति। कथं[२९७]तु तदभावः, अत आह -- तदसद् इति। ते एव विधे दर्शयति -- दुष्टत्वाद् इति। दोषा ह्य् आगन्तवो गुणानुत्सारयन्ति। इन्द्रियादीनाम् अन्यतमस्याभावे निराश्रया गुणा न भवन्ति, यथा नित्यवेदवादिनाम् असति कर्तरि तद्गुणा इति
kiṃ punaḥ prāmāṇye kāraṇaṃ, yadabhāvāt tasyānutpattiḥ, ata āha -- indriyādīti kāraṇamantena. ādiśabdenārthapuruṣādīnāṃ grahaṇam. indriyapuruṣaguṇāś ca vyākhyātā eva. arthasyāpi sthūlatvādayo guṇāḥ sūkṣmatvādayo doṣā iti. samadhigataṃ tāvadindriyādiguṇāḥ prāmāṇye 1,88 kāraṇam iti. kathaṃ[297]tu tadabhāvaḥ, ata āha -- tadasad iti. te eva vidhe darśayati -- duṣṭatvād iti. doṣā hy āgantavo guṇānutsārayanti. indriyādīnām anyatamasyābhāve nirāśrayā guṇā na bhavanti, yathā nityavedavādinām asati kartari tadguṇā iti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.