तत् दुःखाप्ययादिरूपं कैवल्यम् । ईशानात् विष्णोरेव भवेन्नान्यस्मात् । स हि तस्येष्ये नान्यः । अस्तु तर्हि स एव विषयः किं गुणपूर्णत्वादिनेत्यत उक्तं प्रसन्नादेव नान्यथा न ज्ञातमात्रादिति । ततो ऽपि किमित्यत आह प्रसन्नतेति ॥ प्रसन्नता गुणोत्कर्षज्ञानादेव हि केवलम् । निर्दोषतापरिज्ञानादपि नान्येन केनचित्
tat duḥkhāpyayādirūpaṃ kaivalyam / īśānāt viṣṇoreva bhavennānyasmāt / sa hi tasyeṣye nānyaḥ / astu tarhi sa eva viṣayaḥ kiṃ guṇapūrṇatvādinetyata uktaṃ prasannādeva nānyathā na jñātamātrāditi / tato 'pi kimityata āha prasannateti // prasannatā guṇotkarṣajñānādeva hi kevalam / nirdoṣatāparijñānādapi nānyena kenacit
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.