हरेः ॥ स्व-गृहादिकं दृष्ट्वा तस्य वचनम् । तद्-गेहं नत-भित्ति मन्दिरम् इदं लब्धावकाशं दिवः सा धेनुर् जरती चरन्ति करिणाम् एता घनाभा घटाः । स क्षुद्रो मुषल-ध्वनिः कलम् इदं सङ्गीतकं योषितां चित्रं हन्त कथं द्विजोऽयम् इयतीं भूमिं समारोपितः ॥३७८॥ कस्यचित् ॥ अथ कुरुक्षेत्रे श्री-वृन्दावनाधीश्वर-चेष्टितम् येनैव सूचित-नवाभ्युदय-प्रसङ्गा मीनाहति-स्फुरित-तामरसोपमेन । अन्यन् निमील्य नयनं मुदितैव राधा वामेन तेन नयनेन ददर्श कृष्णम्
hareḥ || sva-gṛhādikaṃ dṛṣṭvā tasya vacanam | tad-gehaṃ nata-bhitti mandiram idaṃ labdhāvakāśaṃ divaḥ sā dhenur jaratī caranti kariṇām etā ghanābhā ghaṭāḥ | sa kṣudro muṣala-dhvaniḥ kalam idaṃ saṅgītakaṃ yoṣitāṃ citraṃ hanta kathaṃ dvijo'yam iyatīṃ bhūmiṃ samāropitaḥ ||378|| kasyacit || atha kurukṣetre śrī-vṛndāvanādhīśvara-ceṣṭitam yenaiva sūcita-navābhyudaya-prasaṅgā mīnāhati-sphurita-tāmarasopamena | anyan nimīlya nayanaṃ muditaiva rādhā vāmena tena nayanena dadarśa kṛṣṇam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.