अथ खलु रत्नच्छत्रश्रीस् तथागतो ऽप्य् एवम् आह । दत्वा स्वर्णनिष्कां गंगानदीसिकतोपमां मुनिवृषभेभ्यः प्राप्नोति पुण्यम् एवं यथा समुद्दिश्य सूत्रम् इदम् ॥ अथ खलु गिरिकूटस् तथागतो ऽप्य् एवम् आह । आकाशं छादयित्वा वरकुसुमचयच्छत्रसंघातमेघैर् बुद्धेभ्यः संप्रदद्यात् प्रमुदितसुमनाः पूजनार्थं हि कश्चित् । यः पश्चात् क्षीणकाले प्रतिभयरभसे धारयेत् सूत्रम् एतत् पुण्यस्यास्य प्रमाणं न खलु कथयितुं सर्वसत्त्वो ऽपि शक्तः
atha khalu ratnacchatraśrīs tathāgato 'py evam āha / datvā svarṇaniṣkāṃ gaṃgānadīsikatopamāṃ munivṛṣabhebhyaḥ prāpnoti puṇyam evaṃ yathā samuddiśya sūtram idam // atha khalu girikūṭas tathāgato 'py evam āha / ākāśaṃ chādayitvā varakusumacayacchatrasaṃghātameghair buddhebhyaḥ saṃpradadyāt pramuditasumanāḥ pūjanārthaṃ hi kaścit / yaḥ paścāt kṣīṇakāle pratibhayarabhase dhārayet sūtram etat puṇyasyāsya pramāṇaṃ na khalu kathayituṃ sarvasattvo 'pi śaktaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.