अथ तौ कुमारौ विस्तरेण तं वृत्तान्तं निवेदयामास । सहश्रवणेन राजा देवी परिजनाश्च मोहमुपगताः । मोहप्रत्यागताश्च करुणार्तस्वरं रोदमानास्तं देशमभिजग्मुः । अथ राजा देवी च तण्यस्थीन्यपगतरुधिरमांसानि वायुना दिशो विदिशश्च केशविकीर्णा दृष्ट्वा (बग्छि ११३) चाहत इव द्रुमो भूमौ निपतितौ । ततः पुरोहितः सुचिरं तामवस्थां दृष्ट्वा सलिलमलयचन्दनपङ्कै राज्ञो देव्याश्च शरीरं प्रह्लादयामास । अथ सुचिरात्संज्ञामुपलभ्य राजोत्थाय करुणकरुणं विललाप ॥ हा कष्टं पुत्र क्व मनोरस दर्शनीय मृत्योर्वशं शीघ्रमुपगतासि । मृत्योः प्रश्ममेव हि चागतो विना ते परं मम भविष्यति दुःखमन्यत्
atha tau kumārau vistareṇa taṃ vṛttāntaṃ nivedayāmāsa / sahaśravaṇena rājā devī parijanāśca mohamupagatāḥ / mohapratyāgatāśca karuṇārtasvaraṃ rodamānāstaṃ deśamabhijagmuḥ / atha rājā devī ca taṇyasthīnyapagatarudhiramāṃsāni vāyunā diśo vidiśaśca keśavikīrṇā dṛṣṭvā (Bagchi 113) cāhata iva drumo bhūmau nipatitau / tataḥ purohitaḥ suciraṃ tāmavasthāṃ dṛṣṭvā salilamalayacandanapaṅkai rājño devyāśca śarīraṃ prahlādayāmāsa / atha sucirātsaṃjñāmupalabhya rājotthāya karuṇakaruṇaṃ vilalāpa // hā kaṣṭaṃ putra kva manorasa darśanīya mṛtyorvaśaṃ śīghramupagatāsi / mṛtyoḥ praśmameva hi cāgato vinā te paraṃ mama bhaviṣyati duḥkhamanyat
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.