नाहं तु सख्यो भजतो ऽपि जन्तून् भजाम्य् अमीषाम् अनुवृत्तिवृत्तये । यथाधनो लब्धधने विनष्टे तच्चिन्तयान्यन् निभृतो न वेद ॥ अत्र चरमकोटिगतम् आत्मानं मत्वा, अक्षिसंकोचैः परस्परं गूढस्मितमुखीस् ता दृष्ट्वा आह-नाहं त्व् इति । हे सख्यः, अहं तेषां मध्ये न को ऽपि, किं तु परमकारुणिकः परमसुहृच् च । कथम् । अमीषां भजताम् अनुवृत्तिवृतये निरन्तरध्यानप्रवृत्त्यर्थं तान् न भजामि । एतत् सदृष्टान्तम् आह-यथेति । तस्य धनस्यैव चिन्तया निभृतः पूर्णः । व्याप्त इति यावत् । अन्यत् क्षुत्पिपासाद्य् अपि न वेद
nāhaṃ tu sakhyo bhajato 'pi jantūn bhajāmy amīṣām anuvṛttivṛttaye / yathādhano labdhadhane vinaṣṭe taccintayānyan nibhṛto na veda // atra caramakoṭigatam ātmānaṃ matvā, akṣisaṃkocaiḥ parasparaṃ gūḍhasmitamukhīs tā dṛṣṭvā āha-nāhaṃ tv iti | he sakhyaḥ, ahaṃ teṣāṃ madhye na ko 'pi, kiṃ tu paramakāruṇikaḥ paramasuhṛc ca | katham | amīṣāṃ bhajatām anuvṛttivṛtaye nirantaradhyānapravṛttyarthaṃ tān na bhajāmi | etat sadṛṣṭāntam āha-yatheti | tasya dhanasyaiva cintayā nibhṛtaḥ pūrṇaḥ | vyāpta iti yāvat | anyat kṣutpipāsādy api na veda
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.