लोहितादि-डाज्भ्यः क्यष् (*३,१।१३) इति वक्ष्यति । तद्-अन्ताद् धातोर् वा परस्मैपदं भवति । लोहितायति, लोहितायते । पटपटायति, पटपटायते । अथ अत्र प्रस्मैपदेन मुक्ते कथम् आत्मनेपदं लभ्यते, यावता अनुदात्तङित आत्मनेपदम् (*१,३।१२) इत्य् एवम् आदिना प्रकर्णेन तन् नियतम् ? एवं तर्हि आत्मनेपदम् एव अत्र विकल्पितं विधीयते, तच् च अनन्तरं परस्मैपद-प्रतिषेधेन सनिधापितम् इह सम्बध्यते । तेन मुक्ते, शेषात् कर्तरि परस्मैपदम् भवति ॥ ध्य्द्भ्यो लुङि
lohitādi-ḍājbhyaḥ kyaṣ (*3,1.13) iti vakṣyati / tad-antād dhātor vā parasmaipadaṃ bhavati / lohitāyati, lohitāyate / paṭapaṭāyati, paṭapaṭāyate / atha atra prasmaipadena mukte katham ātmanepadaṃ labhyate, yāvatā anudāttaṅita ātmanepadam (*1,3.12) ity evam ādinā prakarṇena tan niyatam ? evaṃ tarhi ātmanepadam eva atra vikalpitaṃ vidhīyate, tac ca anantaraṃ parasmaipada-pratiṣedhena sanidhāpitam iha sambadhyate / tena mukte, śeṣāt kartari parasmaipadam bhavati // dhydbhyo luṅi
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.