न तावत् प्रत्ययस्येष्टम् अपूर्वप्रतिपादनम् । न च धातोः स्वतस् तत् स्यान् नाम्नो वा परतः समम् ॥ ४५ ॥ यदि भावनावचनस्यैवापूर्वप्रतिपादकत्वम् इष्यते धातोर् वा प्रत्ययनिरपेक्षस्य, ततो नामपक्षो दुर्बलः स्यात्, इह तु यथैव धातोः प्रत्ययसंबन्धानुगृहीतस्य भावना- प्। ९४ नुरञ्जननिमित्तं करणवाचित्वं भवति, एवं नामपदस्यापीत्य् अविशेषः । येषाम् उत्पत्तौ स्वे प्रयोगे रूपोपलब्धिस् तानि नामानि तस्मात् तेभ्यः पराकांक्षा भूतत्वात् स्वे प्रयोगे
na tāvat pratyayasyeṣṭam apūrvapratipādanam / na ca dhātoḥ svatas tat syān nāmno vā parataḥ samam // 45 // yadi bhāvanāvacanasyaivāpūrvapratipādakatvam iṣyate dhātor vā pratyayanirapekṣasya, tato nāmapakṣo durbalaḥ syāt, iha tu yathaiva dhātoḥ pratyayasaṃbandhānugṛhītasya bhāvanā- p. 94 nurañjananimittaṃ karaṇavācitvaṃ bhavati, evaṃ nāmapadasyāpīty aviśeṣaḥ | yeṣām utpattau sve prayoge rūpopalabdhis tāni nāmāni tasmāt tebhyaḥ parākāṃkṣā bhūtatvāt sve prayoge
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.