देवानां वा अन्तं जग्मुषाम् इन्द्रियं वीर्यम् अपाक्रामत् तत् क्रोशेनावारुन्धत तत् क्रोशस्य क्रोशत्वम् । यत् क्रोशेन चात्वालस्यान्ते स्तुवन्ति यज्ञस्यैवान्तं गत्वेन्द्रियं वीर्यम् अव रुन्धते सत्त्रस्यर्द्ध्याऽऽहवनीयस्यान्ते स्तुवन्ति । अग्निम् एवोपद्रष्टारं कृत्वर्द्धिम् उप यन्ति प्रजापतेर्हृदयेन हविर्धाने ऽन्तः स्तुवन्ति प्रेमाणम् एवास्य गच्छन्ति श्लोकेन पुरस्तात् सदसः स्तुवन्त्य् अनुश्लोकेन पश्चात् । यज्ञस्यैवान्तं गत्वा श्लोकभाजो भवन्ति नवभिर् अध्वर्युर् उद् गायति नव वै पुरुषे प्राणाः प्राणान् एव यजमानेषु दधाति सर्वा ऐन्द्रियो भवन्ति प्राणेष्व् एवेन्द्रियं दधति । अप्रतिहृताभिर् उद् गायति तस्मात् पुरुषः सर्वाण्य् अन्यानि शीर्ष्णो ऽङ्गानि प्रत्य् अचति शिर एव न पञ्चदशꣳ रथंतरम् भवतीन्द्रियम् एवाव रुन्धते सप्तदशम् बृहद् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । अथो प्रैव तेन जायन्ते । एकविꣳशम् भद्रं द्विपदासु प्रतिष्ठित्यै पत्नय उप गायन्ति मिथुनत्वाय प्रजात्यै प्रजापतिः प्रजा असृजत सो ऽकामयत । आसाम् अहꣳ राज्यम् परीयाम् इति तासाꣳ राजनेनैव राज्यम् पर्य् ऐत् तद् राजनस्य राजनत्वम् । यद् राजनम् भवति प्रजानाम् एव तद् यजमाना राज्यम् परि यन्ति पञ्चविꣳशम् भवति प्रजापतेः आप्त्यै पञ्चभिस् तिष्ठन्त स्तुवन्ति देवलोकम् एवाभि जयन्ति पञ्चभिर् आसीना मनुष्यलोकम् एवाभि जयन्ति दश सम् पद्यन्ते दशाक्षरा विराड् अन्नं विराड् विराजैवान्नाद्यम् अव रुन्धते पञ्चधा विनिषद्य स्तुवन्ति पञ्च दिशः । दिक्ष्वेव प्रति तिष्ठन्ति । एकैकयाऽस्तुतया समायन्ति दिग्भ्य एवान्नाद्यꣳ सम् भरन्ति ताभिर् उद्गातोद् गायति दिग्भ्य एवान्नाद्यम् सम्भृत्य तेज आत्मन् दधते तस्माद् एकः प्राणः सर्वाण्य् अङ्गान्य् अवति । अथो यथा सुपर्ण उत्पतिष्यञ् छिर उत्तमं कुरुत एवम् एव तद् यजमानाः प्रजानाम् उत्तमा भवन्ति । आसन्दीम् उद्गाता रोहति साम्राज्यम् एव गच्छन्ति प्लेङ्खꣳ होता नाकस्यैव पृष्ठꣳ रोहन्ति कूर्चाव् अध्वर्युर् ब्रध्नस्यैव विष्टपं गच्छन्ति । एतावन्तो वै देवलोकास् तेष्व् एव यथापूर्वम् प्रति तिष्ठन्ति । अथो आक्रमणम् एव तत् सेतुं यजमानाः कुर्वते सुवर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै ॥
devānāṃ vā antaṃ jagmuṣām indriyaṃ vīryam apākrāmat tat krośenāvārundhata tat krośasya krośatvam | yat krośena cātvālasyānte stuvanti yajñasyaivāntaṃ gatvendriyaṃ vīryam ava rundhate sattrasyarddhyā''havanīyasyānte stuvanti | agnim evopadraṣṭāraṃ kṛtvarddhim upa yanti prajāpaterhṛdayena havirdhāne 'ntaḥ stuvanti premāṇam evāsya gacchanti ślokena purastāt sadasaḥ stuvanty anuślokena paścāt | yajñasyaivāntaṃ gatvā ślokabhājo bhavanti navabhir adhvaryur ud gāyati nava vai puruṣe prāṇāḥ prāṇān eva yajamāneṣu dadhāti sarvā aindriyo bhavanti prāṇeṣv evendriyaṃ dadhati | apratihṛtābhir ud gāyati tasmāt puruṣaḥ sarvāṇy anyāni śīrṣṇo 'ṅgāni praty acati śira eva na pañcadaśam̐ rathaṃtaram bhavatīndriyam evāva rundhate saptadaśam bṛhad annādyasyāvaruddhyai | atho praiva tena jāyante | ekavim̐śam bhadraṃ dvipadāsu pratiṣṭhityai patnaya upa gāyanti mithunatvāya prajātyai prajāpatiḥ prajā asṛjata so 'kāmayata | āsām aham̐ rājyam parīyām iti tāsām̐ rājanenaiva rājyam pary ait tad rājanasya rājanatvam | yad rājanam bhavati prajānām eva tad yajamānā rājyam pari yanti pañcavim̐śam bhavati prajāpateḥ āptyai pañcabhis tiṣṭhanta stuvanti devalokam evābhi jayanti pañcabhir āsīnā manuṣyalokam evābhi jayanti daśa sam padyante daśākṣarā virāḍ annaṃ virāḍ virājaivānnādyam ava rundhate pañcadhā viniṣadya stuvanti pañca diśaḥ | dikṣveva prati tiṣṭhanti | ekaikayā'stutayā samāyanti digbhya evānnādyam̐ sam bharanti tābhir udgātod gāyati digbhya evānnādyam sambhṛtya teja ātman dadhate tasmād ekaḥ prāṇaḥ sarvāṇy aṅgāny avati | atho yathā suparṇa utpatiṣyañ chira uttamaṃ kuruta evam eva tad yajamānāḥ prajānām uttamā bhavanti | āsandīm udgātā rohati sāmrājyam eva gacchanti pleṅkham̐ hotā nākasyaiva pṛṣṭham̐ rohanti kūrcāv adhvaryur bradhnasyaiva viṣṭapaṃ gacchanti | etāvanto vai devalokās teṣv eva yathāpūrvam prati tiṣṭhanti | atho ākramaṇam eva tat setuṃ yajamānāḥ kurvate suvargasya lokasya samaṣṭyai ||
Roman (IAST) transliteration rendered by HREEM from the edition's Devanagari; the Devanagari is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.