बृहस्पतिर् देवानाम् पुरोहित आसीच् छण्डामर्काव् असुराणाम् ब्रह्मण्वन्तो देवा आसन् ब्रह्मण्वन्तो ऽसुरास् ते ऽन्योऽन्यं नाशक्नुवन्न् अभिभवितुम् । ते देवाः शण्डामर्काव् उपामन्त्रयन्त ताव् अब्रूताम् । वरं वृणावहै ग्रहाव् एव नाव् अत्रापि गृह्येताम् इति ताभ्याम् एतौ शुक्रामन्थिनाव् अगृह्णन् ततो देवा अभवन् परासुराः । यस्यैवं विदुषः शुक्रामन्थिनौ गृह्येते भवत्य् आत्मना परा अस्य भ्रातृव्यो भवति तौ देवा अपनुद्यात्मन इन्द्रायाजुहवुः । अपनुत्तौ शण्डामर्कौ सहामुनेति ब्रूयाद् यं द्विष्यात् । यम् एव द्वेष्टि तेनैनौ सहाप नुदते स प्रथमः संकृतिर् विश्वकर्मेत्य् एवैनाव् आत्मन इन्द्रायाजुहवुः । इन्द्रो ह्य् एतानि रूपाणि करिक्रद् अचरत् । असौ वा आदित्यः शुक्रश् चन्द्रमा मन्थी । अपिगृह्य प्राञ्चौ निः क्रामतस् तस्मात् प्राञ्चौ यन्तौ न पश्यन्ति प्रत्यञ्चाव् आवृत्य जुहुतस् तस्मात् प्रत्यञ्चौ यन्तौ पश्यन्ति चक्षुषी वा एते यज्ञस्य यच् छुक्रामन्थिनौ नासिकोत्तरवेदिः । अभितः परिक्रम्य जुहुतस् तस्माद् अभितो नासिकां चक्षुषी तस्मान् नासिकया चक्षुषी विधृते सर्वतः परि क्रामतो रक्षसाम् अपहत्यै देवा वै याः प्राचीर् आहुतीर् अजुहवुर् ये पुरस्ताद् असुरा आसन् ताꣳस् ताभिः प्र अनुदन्त याः प्रतीचीर् ये पश्चाद् असुरा आसन् ताꣳस् ताभिर् अपानुदन्त प्राचीर् अन्या आहुतयो हूयन्ते प्रत्यञ्चौ शुक्रामन्थिनौ पश्चाच् चैव पुरस्ताच् च यजमानो भ्रातृव्यान् प्र णुदते तस्मात् पराचीः प्रजाः प्र वीयन्ते प्रतीचीर् जायन्ते शुक्रामन्थिनौ वा अनु प्रजाः प्र जायन्ते ऽत्त्रीश् चाऽऽद्याश् च सुवीराः प्रजाः प्रजनयन् परीहि शुक्रः शुक्रशोचिषा सुप्रजाः प्रजाः प्रजनयन् परीहि मन्थी मन्थिशोचिषेत्य् आह । एता वै सुवीरा या अत्त्रीः । एताः सुप्रजा या आद्याः । य एवं वेदात्त्र्य् अस्य प्रजा जायते नाद्या प्रजापतेर् अक्ष्य् अश्वयत् तत् परापतत् तद् विकङ्कतम् प्राविशत् तद् विकङ्कते नारमत तद् यवम् प्राविशत् तद् यवे ऽरमत तद् यवस्य यवत्वम् । यद् वैकङ्कतम् मन्थिपात्रम् भवति सक्तुभिः श्रीणाति प्रजापतेर् एव तच् चक्षुः सम् भरति ब्रह्मवादिनो वदन्ति कस्मात् सत्यान् मन्थिपात्रꣳ सदो नाश्नुत इति । आर्तपात्रꣳ हीति ब्रूयात् । यद् अश्नुवीतान्धो ऽध्वर्युः स्याद् आर्तिम् आर्छेत् तस्मान् नाश्नुते ॥
bṛhaspatir devānām purohita āsīc chaṇḍāmarkāv asurāṇām brahmaṇvanto devā āsan brahmaṇvanto 'surās te 'nyo'nyaṃ nāśaknuvann abhibhavitum | te devāḥ śaṇḍāmarkāv upāmantrayanta tāv abrūtām | varaṃ vṛṇāvahai grahāv eva nāv atrāpi gṛhyetām iti tābhyām etau śukrāmanthināv agṛhṇan tato devā abhavan parāsurāḥ | yasyaivaṃ viduṣaḥ śukrāmanthinau gṛhyete bhavaty ātmanā parā asya bhrātṛvyo bhavati tau devā apanudyātmana indrāyājuhavuḥ | apanuttau śaṇḍāmarkau sahāmuneti brūyād yaṃ dviṣyāt | yam eva dveṣṭi tenainau sahāpa nudate sa prathamaḥ saṃkṛtir viśvakarmety evaināv ātmana indrāyājuhavuḥ | indro hy etāni rūpāṇi karikrad acarat | asau vā ādityaḥ śukraś candramā manthī | apigṛhya prāñcau niḥ krāmatas tasmāt prāñcau yantau na paśyanti pratyañcāv āvṛtya juhutas tasmāt pratyañcau yantau paśyanti cakṣuṣī vā ete yajñasya yac chukrāmanthinau nāsikottaravediḥ | abhitaḥ parikramya juhutas tasmād abhito nāsikāṃ cakṣuṣī tasmān nāsikayā cakṣuṣī vidhṛte sarvataḥ pari krāmato rakṣasām apahatyai devā vai yāḥ prācīr āhutīr ajuhavur ye purastād asurā āsan tām̐s tābhiḥ pra anudanta yāḥ pratīcīr ye paścād asurā āsan tām̐s tābhir apānudanta prācīr anyā āhutayo hūyante pratyañcau śukrāmanthinau paścāc caiva purastāc ca yajamāno bhrātṛvyān pra ṇudate tasmāt parācīḥ prajāḥ pra vīyante pratīcīr jāyante śukrāmanthinau vā anu prajāḥ pra jāyante 'ttrīś cā''dyāś ca suvīrāḥ prajāḥ prajanayan parīhi śukraḥ śukraśociṣā suprajāḥ prajāḥ prajanayan parīhi manthī manthiśociṣety āha | etā vai suvīrā yā attrīḥ | etāḥ suprajā yā ādyāḥ | ya evaṃ vedāttry asya prajā jāyate nādyā prajāpater akṣy aśvayat tat parāpatat tad vikaṅkatam prāviśat tad vikaṅkate nāramata tad yavam prāviśat tad yave 'ramata tad yavasya yavatvam | yad vaikaṅkatam manthipātram bhavati saktubhiḥ śrīṇāti prajāpater eva tac cakṣuḥ sam bharati brahmavādino vadanti kasmāt satyān manthipātram̐ sado nāśnuta iti | ārtapātram̐ hīti brūyāt | yad aśnuvītāndho 'dhvaryuḥ syād ārtim ārchet tasmān nāśnute ||
Roman (IAST) transliteration rendered by HREEM from the edition's Devanagari; the Devanagari is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.