तासां चोत्तमाधममध्यमत्वेन त्रैविध्यम् । अन्यैश्च वैदर्भगौडीयलक्षणं मार्गद्वितयमाख्यातम् । एतच्चोभयमप्ययुक्तियुक्तम् । यस्माद्देशभेदनिबन्धनत्वे रीतिभेदानां देशानामानन्त्यादसंख्यात्वं प्रसज्यते । न च विशिष्टरीतियुक्तत्वेन काव्यकरणं मातुलेयभगिनीविवाहवद् देशधर्मतया व्यवस्थापयितुं शक्यम् । देशधर्मो हि वृद्धव्यवहारपरंपरामात्रशरणः शक्यानुष्ठानतां नातिवर्तते । तथाविधकाव्यकरणं पुनः शक्त्यादिकरणकलापसाकल्यमपेक्ष्यमाणं न शक्यते यथाकथञ्चिदनुष्ठातुम् । न च दाक्षिणात्यगीतविषयसुस्वरत्वादि ध्वनिरामणीयकवत्तस्य स्वाभाविकं किञ्चिद् वक्तुं पार्यते । तस्मिन् सति तथाविधकाव्यकरणं सर्वस्य स्यात् । किञ्च शक्तौ विद्यमानायामपि व्युत्पत्त्यादिराहार्यकारणसम्पत्प्रतिनियतदेशविषयतया न व्यतिष्ठते, नियमनिबन्धनाभावात् तत्रादर्शनाद् अन्यत्र च दर्शनात् । न च रीतीनामुत्तममध्यमाधमत्वभेदेन त्रैविध्यं व्यवस्थापयितुं न्याय्यम् । यस्मात् सहृदयहृदया ह्लादकारिकाव्यलक्षणप्रस्तावे वैदर्भोसदृशसौन्दर्यासंभवान्मध्यमाधमयोरुपदेशवैयर्थ्यमायाति । परिहार्यत्वेनाप्युपदेशो न युक्ततामालम्बते, तैरेवानभ्युपगतत्वात् । न चागतिकगतिन्यायेन यथाशक्ति दरिद्रदानवत् काव्यं करणीयता मर्हति । तदेवं निर्वचनसमाख्यामात्रकरणकारणत्वे देशविशेषाश्रयणस्य वयं न विवदामहे । मार्गद्वितयवादिनामप्येतान्येव दूषणान् । तिदलमनेन निःसारवस्तुपरिमलनव्यसनेन । कविस्वभावभेदनिबन्धनत्वेन काव्यप्रस्थानभेदः समञ्जसतां गाहते । सुकुमारस्वभावस्य हि कवेस्तथाविधैव सहजा शक्तिः समुद्भवति, शक्तिशक्तिमतोरभेदात् । तया च तथाविधसौकुमार्यरमणीयां व्युत्पत्तिमाबध्नाति । ताभ्यां च सुकुमारवर्त्मनाभ्यासतत्परः क्रियते । तथैवै तस्माद् विचित्रः स्वभावो यस्य कवेस्तद्विदाह्लादकारिकाव्यलक्षणप्रस्ता वात् सौकुमार्यव्यतिरेकिणा वैचित्र्येण रमणीय एव, तस्य काचिद्विचित्रैव तदनुरूपा शक्तिः समुल्लसति । तया च तथाविधवैदग्ध्यबन्धुरां व्युत्पत्तिमाबध्नाति । ताभ्यां च वैचित्र्यवासनाधिवासितमानसो विचित्रवर्त्मनाभ्यासभाग् भवति । एवमेतदुभयकविनिबन्धनसंवलितस्वभावस्य कवेस्तदुचितैव शबलशोभातिशयशालिनी शक्तिः समुदेति । तया च तदुभयपरिस्पन्दसुन्दरं व्युत्पत्त्युपार्जनमाचरति । ततस्तच्छायाद्वितयपरिपोषपेशलाभ्यासपरवशः संपद्यते । तदेवमेते कवयः काव्य करणकलापकाष्ठाधिरूढिरमणीयं किमपि काव्यमारभन्ते, सुकुमारं विचित्रमुभयात्मकं च । त एव तत्प्रवर्तननिमित्तभूता मार्गा इत्युच्यन्ते । यद्यपि कविस्वभावभेदनिबन्धनत्वादनन्तभेदभिन्नत्वमनिवार्यं, तथापि परिसंख्यातुमशक्यत्वात् सामान्येन त्रैविध्यमेवोपपद्यते । तथा च रमणीयकाव्यपरिग्रहप्रस्तावे स्वभावसुकुमारस्तावदेको राशिः, तद्व्यतिरिक्तस्यारमणीयस्यानुपादेयत्वात् । तद्व्यतिरेकी रामणीयकविशिष्टो विचित्र इत्युच्यते । तदेतयोर्द्वयोरपि रमणीयत्वादेतदीयच्छायाद्वितयोपजीविनो ऽस्य रमणीयत्वमेव न्यायोपपन्नं पर्यवस्यति । तस्मादेतेषां प्रत्येकमस्खलितस्वपरिस्पन्दमहिम्ना तद्विदाह्लादकारित्वपरिसमाप्तेर्न कस्यचिन्न्यूनता । ननु च शक्त्योरान्तरतम्यात् स्वाभाविकत्वं वक्तुं युज्यते, व्युत्पत्त्यभ्यासयोः पुनराहार्ययोः कथमेतद् घटते ? नैष दोषः, यस्मादास्तां तावत् काव्यकरणम्, विषयान्तरे ऽपि सर्वस्य कस्यचिदनादिवासनाभ्यासाधिवासितचेतसः स्वभावानुसारिणावेव व्युत्पत्त्यभ्यासौ प्रवर्तते । तौ च स्वभावाभिव्यञ्जनेनैव साफल्यं भजतः । स्वभावस्य तयोश्च परस्परमुपकार्योपकारकभावेनावस्थानात् स्वभावस्तावदारभते, तौ च तत्परिपोषमातनुतः । तथा चाचेतनानामपि पदार्थानां स्वभावः स्वभावसंवादिभावान्तरसंनिधानमाहात्म्यादभिव्यक्तिमासादयति, यथा चन्द्रकान्तमणयश्चन्द्रमसः किरणपरा मर्शवशेन स्पन्दमानसहजरसप्रसराः संपद्यन्ते । तदेवं मार्गानुद्दिश्य तानेव क्रमेण लक्षयति--- अम्लानप्रतिभोद्भिन्ननवशब्दार्थसुन्दरः । अयत्नविहितस्वल्पमनोहारिविभूषणः
tāsāṃ cottamādhamamadhyamatvena traividhyam / anyaiśca vaidarbhagauḍīyalakṣaṇaṃ mārgadvitayamākhyātam / etaccobhayamapyayuktiyuktam / yasmāddeśabhedanibandhanatve rītibhedānāṃ deśānāmānantyādasaṃkhyātvaṃ prasajyate / na ca viśiṣṭarītiyuktatvena kāvyakaraṇaṃ mātuleyabhaginīvivāhavad deśadharmatayā vyavasthāpayituṃ śakyam / deśadharmo hi vṛddhavyavahāraparaṃparāmātraśaraṇaḥ śakyānuṣṭhānatāṃ nātivartate / tathāvidhakāvyakaraṇaṃ punaḥ śaktyādikaraṇakalāpasākalyamapekṣyamāṇaṃ na śakyate yathākathañcidanuṣṭhātum / na ca dākṣiṇātyagītaviṣayasusvaratvādi dhvanirāmaṇīyakavattasya svābhāvikaṃ kiñcid vaktuṃ pāryate / tasmin sati tathāvidhakāvyakaraṇaṃ sarvasya syāt / kiñca śaktau vidyamānāyāmapi vyutpattyādirāhāryakāraṇasampatpratiniyatadeśaviṣayatayā na vyatiṣṭhate, niyamanibandhanābhāvāt tatrādarśanād anyatra ca darśanāt / na ca rītīnāmuttamamadhyamādhamatvabhedena traividhyaṃ vyavasthāpayituṃ nyāyyam / yasmāt sahṛdayahṛdayā hlādakārikāvyalakṣaṇaprastāve vaidarbhosadṛśasaundaryāsaṃbhavānmadhyamādhamayorupadeśavaiyarthyamāyāti / parihāryatvenāpyupadeśo na yuktatāmālambate, tairevānabhyupagatatvāt / na cāgatikagatinyāyena yathāśakti daridradānavat kāvyaṃ karaṇīyatā marhati / tadevaṃ nirvacanasamākhyāmātrakaraṇakāraṇatve deśaviśeṣāśrayaṇasya vayaṃ na vivadāmahe / mārgadvitayavādināmapyetānyeva dūṣaṇān / tidalamanena niḥsāravastuparimalanavyasanena / kavisvabhāvabhedanibandhanatvena kāvyaprasthānabhedaḥ samañjasatāṃ gāhate / sukumārasvabhāvasya hi kavestathāvidhaiva sahajā śaktiḥ samudbhavati, śaktiśaktimatorabhedāt / tayā ca tathāvidhasaukumāryaramaṇīyāṃ vyutpattimābadhnāti / tābhyāṃ ca sukumāravartmanābhyāsatatparaḥ kriyate / tathaivai tasmād vicitraḥ svabhāvo yasya kavestadvidāhlādakārikāvyalakṣaṇaprastā vāt saukumāryavyatirekiṇā vaicitryeṇa ramaṇīya eva, tasya kācidvicitraiva tadanurūpā śaktiḥ samullasati / tayā ca tathāvidhavaidagdhyabandhurāṃ vyutpattimābadhnāti / tābhyāṃ ca vaicitryavāsanādhivāsitamānaso vicitravartmanābhyāsabhāg bhavati / evametadubhayakavinibandhanasaṃvalitasvabhāvasya kavestaducitaiva śabalaśobhātiśayaśālinī śaktiḥ samudeti / tayā ca tadubhayaparispandasundaraṃ vyutpattyupārjanamācarati / tatastacchāyādvitayaparipoṣapeśalābhyāsaparavaśaḥ saṃpadyate / tadevamete kavayaḥ kāvya karaṇakalāpakāṣṭhādhirūḍhiramaṇīyaṃ kimapi kāvyamārabhante, sukumāraṃ vicitramubhayātmakaṃ ca / ta eva tatpravartananimittabhūtā mārgā ityucyante / yadyapi kavisvabhāvabhedanibandhanatvādanantabhedabhinnatvamanivāryaṃ, tathāpi parisaṃkhyātumaśakyatvāt sāmānyena traividhyamevopapadyate / tathā ca ramaṇīyakāvyaparigrahaprastāve svabhāvasukumārastāvadeko rāśiḥ, tadvyatiriktasyāramaṇīyasyānupādeyatvāt / tadvyatirekī rāmaṇīyakaviśiṣṭo vicitra ityucyate / tadetayordvayorapi ramaṇīyatvādetadīyacchāyādvitayopajīvino 'sya ramaṇīyatvameva nyāyopapannaṃ paryavasyati / tasmādeteṣāṃ pratyekamaskhalitasvaparispandamahimnā tadvidāhlādakāritvaparisamāpterna kasyacinnyūnatā / nanu ca śaktyorāntaratamyāt svābhāvikatvaṃ vaktuṃ yujyate, vyutpattyabhyāsayoḥ punarāhāryayoḥ kathametad ghaṭate ? naiṣa doṣaḥ, yasmādāstāṃ tāvat kāvyakaraṇam, viṣayāntare 'pi sarvasya kasyacidanādivāsanābhyāsādhivāsitacetasaḥ svabhāvānusāriṇāveva vyutpattyabhyāsau pravartate / tau ca svabhāvābhivyañjanenaiva sāphalyaṃ bhajataḥ / svabhāvasya tayośca parasparamupakāryopakārakabhāvenāvasthānāt svabhāvastāvadārabhate, tau ca tatparipoṣamātanutaḥ / tathā cācetanānāmapi padārthānāṃ svabhāvaḥ svabhāvasaṃvādibhāvāntarasaṃnidhānamāhātmyādabhivyaktimāsādayati, yathā candrakāntamaṇayaścandramasaḥ kiraṇaparā marśavaśena spandamānasahajarasaprasarāḥ saṃpadyante / tadevaṃ mārgānuddiśya tāneva krameṇa lakṣayati--- amlānapratibhodbhinnanavaśabdārthasundaraḥ / ayatnavihitasvalpamanohārivibhūṣaṇaḥ
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.